Drogie misiaczki. *powiedziała po napisaniu tematu na tablicy* Witam was na kolejnej lekcji Quidditcha. Dzisiaj jak widzicie *wskazała palcem na tablicę* omówimy sobie szybko historię graczy. Nie będę was zanudzać całą historią, ale wypiszę najważniejsze wydarzenia w punktach . *uśmiechnęła się i machnęła różdżką* Zaczynając od obrońcy :
- istniała w XIII wieku, ale wciąż się zmieniała.
- w 1620r. zadania obrońcy były uproszczone
- w 1620r. Quintius Umfraville pisał swoje dzieło "Szlachetny sport magów"
- na początku obrońca miał podobne zadania do ścigającego
To takie najważniejsze rzeczy, które pojawią się na sprawdzianie. *rzuciła jakieś zaklęcie i kartki pofrunęły do uczniów* tutaj macie wszystko. Teraz zajmijmy się Pałkarzami :
- istnieli prawdopodobnie od czasów wprowadzenia tłuczków.
- ich zadania nigdy nie ulegały wielkim zmianom
- częściej grali tu czarodzieje , a nie czarownice
- powinien mieć siłę i równowagę
Teraz ścigający *zanuciła i napis na tablicy znowu się zmienił*
- najstarsza pozycja w quidditchu
- w 1884r. wszedł w życie przepis , który mówi "na pole bramkowe może wlecieć tylko ten ścigający , który trzyma kafla" .
Jak widzicie nie są to zbyt skomplikowane punkty. Została nam jeszcze ostatnia pozycja , czyli ścigający. *napisy na tablicy, po raz kolejny się zmieniły*
- zwykle grają tu najlżejsi i najszybsi
- często faulowany
- "Wyeliminować Szukającego", czyli pierwsza zasada Biblii pałkarza Brutusa Scrimgeoura.
Podręcznikowy opis :
Szukający
Szukającymi są zwykle najlżejsi i najszybsi zawodnicy. Muszą mieć
bystre oko i znakomicie trzymać się na miotle, by móc złapać znicz jedną
lub obiema rękami. Ponieważ schwytanie znicza często przesądza o
zwycięstwie, szukający odgrywa bardzo ważną rolę w meczu, jest, więc
najczęstszym celem brutalnych ataków zawodników drużyny przeciwnika.
Granie na pozycji szukającego to powód do szczególnej dumy, jako że
tradycyjnie bywają nimi zawodnicy najlepiej latający na miotle. Zwykle
jednak to oni odnoszą najcięższe. Kontuzje. “Wyeliminować szukającego” to pierwsza zasada Biblii pałkarza Brutusa Scrimgeoura.
Obrońca
Pozycja obrońcy z całą pewnością istniała już w XIII wieku, choć jego rola zmieniła się od tego
Czasu. Według Zachariasza Mumpsa, obrońca powinien pierwszy dotrzeć do swoich koszy bramkowych, ponieważ jego zadaniem jest nie dopuścić, by do któregoś z nich trafił kafel. Obrońca powinien być świadom, że kiedy zapędzi się zbyt daleko w drugi koniec pola gry, jego kosze mogą być zagrożone przez przeciwników. Jednak szybki obrońca może strzelić gola przeciwnikom, a następnie powrócić na czas do swoich koszy, by udaremnić przeciwnikom wyrównanie. Jest to sprawa jego osobistych umiejętności i trafnej oceny sytuacji. Wydaje się oczywiste, że za czasów Mumpsa obrońcy działali podobnie jak ścigający, tyle, że mieli dodatkowe zadania. Mogli poruszać się po całym polu gry i strzelać gole. Kiedy w 1620 roku Quintius Umfraville pisał swoje dzieło „Szlachetny sport magów”, zadania obrońcy zostały już jednak uproszczone? Pojawiły się już pola bramkowe i obrońcy w zasadzie pozostawali w ich obrębie, strzegąc swoich koszy bramkowych, choć mogli je opuszczać, by onieśmielić atakujących ścigających lub zmusić ich do odwrotu.
Pałkarze
Pałkarze istnieli prawdopodobnie od czasu wprowadzenia tłuczków. W ciągu stuleci ich zadania nie uległy wielu zmianom. Ich głównym zadaniem było zawsze strzeżenie pozostałych członków swojej drużyny przed tłuczkami, a narzędziem pałki. Pałkarz musi odznaczać się dużą siłą fizyczną, by skutecznie odbijać tłuczki. Dlatego na tej pozycji częściej niż na innych grywali czarodzieje, a nie czarownice. Pałkarz powinien również mieć znakomite wyczucie równowagi, jako że czasami musi oderwać obie dłonie od miotły, by silnie odbić tłuczek pałką trzymaną oburącz.
Ścigający
Ścigający to najstarsza pozycja w quidditchu, ponieważ istotą tej gry było od początku wbijanie przeciwnikom goli. Ścigający podają sobie kafla w locie i zdobywają dziesięć punktów dla swojej drużyny za każde przerzucenie go przez jedną z obręczy bramek przeciwnika. Jedyna znacząca zmiana zaszła w 1884 roku, w rok po wprowadzeniu jednowymiarowych obręczy na miejsce dawnych koszy. Był nią przepis, zgodnie, z którym na pole bramkowe przeciwnika może wlecieć tylko ten ścigający, który trzyma kafla. Jeśli w chwili strzału na polu bramkowym znajdzie się więcej niż jeden ścigający, gol nie może być uznany.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz